Uyuyamadığım gecelerden birisi daha. Belki de uyumamak için kendimi zorladığım gecelerden birisi. Zamanı nasıl geçireceğimi bilemiyorum. Arkadaşlarla gülmek, eğlenmek bir yere kadar dağıtabiliyor kafamı. Bir yerden sonra ben yine aynı benim. Kafamın içindekiler sabit, işkence etmeye devam ediyorlar bana. Kitap okumak, televizyon izlemek,internette gezinmek.. Bunların hiçbiri telefonun sesi açık olmasına rağmen beş dakikada bir -acaba diye- kontrol etmemi engellemiyor. Acaba o da üzülmüş olabilir mi? Acaba kendini affettirmek için birşeyler yapacak mı? Cevabı net: bugün de geçip gitti. Belki yarın. İç savaşım sürüyor. Bu sefer karnıma yediğim yumruk çok sertti, hiç acıtmadığı kadar acıttı. Acısı diner mi birgün? Belki. Ama şu an değil. Sonu ne olacak? Bilmiyorum.