Vicdan(?)

İnsan neden guvenmek ister bir baskasina?Neden soylediklerini gercek kabul etmek, her soylenen dogruymus gibi davranmak ister?Yalniz kalmaktan korktugu icin mi?Yoksa etrafimizda bu kadar yalan, dolan, entrika varken hala bazi seylerin beyaz kalabildigi gercegine tutunmak icin mi?Kendi acimdan ben sadece mutlu olabilmek icin inanmayi sectim.Biraz daha pembe bakabilmek icin hayata, biraz daha temiz ve gercek kalabildigini ispatlamak icin inandim.Biraz da Pollyannacilik oynamayi sevdigimden...Guvenmek istedigimden.Ama sonuc tabi ki koca bi husran, koca bi yalan.Goze alinan onca seye ragmen, yasanan onca olaya ragmen hersey yoluna girdiginde kacmak en kolayi gelir insana bazen.Evet kacmak kolay gozukur, yuzlesmek herzaman daha zordur.Ama bu sadece kisa vadede mutluluk getirir.Cunku kendinle kaldigin her an yasananlar aklina gelir ve durtukleyip durur vicdan duygusunu.Tabi tum bu varsayimlar insanin bi vicdan duygusu oldugu dusunulerek gerceklesiyor.Eger vicdan duygusundan yoksunsa zaten yazilanlarin hepsi anlamsiz.Siz sadece inandiginiz yalanlara, gercek oldugunu dusundugunuz duygulara yanin.Ama ola ki vicdan duygunuz varsa yasanilan, konusulan hersey hergun durtuklesin gogsunuzun sol yanini.Hergun o bakismalar gelsin akliniza ve kacmanin ne kadar da zor oldugunu gorun aslinda.Dinlenilen sarkilar hergun calinsin kulaginiza ve dinlenilen o anlar canlansin gozunuzun onunde.İste o zaman gerekirse yine tartisiriz kacmanin daha mi kolay oldugunu.Eger ki vicdan duygunuz yoksa, sadece izin verin ben sorularimin cevabini alayim ve duygusuzlugunuzla bas basa birakayim tekrar sizi.